ขอบคุณ .. ((m¦§ Ü ,¹³Gü¥))

 >__<"

สิบสอง ตุลา

วันเน้วันอารายฮึ??

.

.

อะแฮ่มๆๆๆๆๆ

ไม่ต้องแอบยิ้มเลย

รุนะว่าแอบยิ้มอยุ

อยากรุอะสิว่าเพ่สาวคนเน้จะอัพอาราย

หุหุ

ติดตามต่อไป

.

.

.

.

.

ตื้นเต้นๆๆ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ลากเม้าค์ลงมาเนี๊ย

คิดว่าจะเจออะไรหรอน้องสาว

เหอๆ

.

.

ใครเอ่ย..??

 .

.

.

.

ที่เกิดวันเน้

^^

ฮ่าๆ

.

.

ไม่มีของขวัญจะให้หรอกนะ

เพราะชั้นให้แกไปแล้ว

ไอ้น้องสาว

.

.

รูปเน้ที่ไดหรือบลอกแกไง..

กระบองเพชรอะ

ออกดอกยัง

คนขายเค้าบอกว่าจะออกเจงๆนะ

อย่าให้พูด..

ให้ไปแล้วใส่ใจไหม??

เหอๆ ล้อเล่นๆๆ

ไม่ออกไม่เปนไร

แค่แกเลี้ยงไม่ตายก้บุญโขหละ

ฮ่าๆๆๆๆๆ

.

.

เหลืออวยพรชิมิ??

อืมม..

อารายดีหละ

.

.

หนึ่ง.....เกรดดีๆหละกัน เทอมหน้านะ เทอมเน้คงไม่ทันแล้วชิมิ หนังสือชีวะเพ่อ่ะละเอียดๆก้อ่านไป

สอง.....สุขภาพแข็งแรงๆ อย่านอนดึก เด๋วเปนหวัด

สาม.....ถึงเราไม่มีแฟน เราก้ต้องอยุได้ ชีวิตยังมีวันต่อไปไอ้น้อง..^^

สี่........อารายอีกดีเนี๊ยย..แกอยากได้ค่าขนมเพิ่มไหมหละ? อันเน้ต้องบอกแม่อะ เหอๆ

ห้า.....ขอให้ได้ของขวัญจากพ่อแม่หละกัน อิอิ

หก.....ไม่มีอะไรจะพูดจะอวยพรแล้ว

เจ็ด.....พอเถ้ออออออะ

แปด.....กะจะจบด้วยเลขมงคลไง ฮ่าๆ

เก้า.....ฉันรักแกน้องสาว ถึงเวลาแสดงออกมันจะตรงข้ามก้ตามอะนะ

.

.

.

.

.

หุหุ

สู้ๆว้อยยยยย..

.

.

มีอะไรจะให้อ่าน

อาจจะเคยอ่านแล้ว

แต่มันมีภาคต่อด้วยนะ

ชั้นหวังว่าแกจะอ่านจบ

ย้ำ~!!!!!

อ่านให้จบด้วย!!

.

.

.

.

.

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว
มีเกาะแห่งหนึ่งซึ่งรวบรวมความรู้สึกทั้งหมดอาศัยอยู่ด้วยกัน ทั้ง...
ความสุข ความเศร้า ความรู้ ความรัก และอื่นๆอีกมากมาย

วันหนึ่งมีประกาศไปยังความรู้สึกทั้งหมดว่าเกาะกำลังจะจมน้ำ
ดังนั้นความรู้สึกทั้งหมดจึงได้เตรียมเรือเพื่อจะหนีออกจากเกาะ
มีเพียงความรักเท่านั้นที่ตัดสินใจจะอยู่บนเกาะจนกระทั่งวินาทีสุดท้าย
เมื่อเกาะเกือบจมแล้วความรักจึงตัดสินใจขอความช่วยเหลือ

ความรวยแล่นเรือผ่านมา และตอบว่า
\"ไม่ได้หรอก ฉันรับเธอไปไม่ได้เพราะเรือของฉันเต็มไปด้วยทองและเงินแล้ว ฉันไม่มีที่ให้เธอ\"

ความรักจึงถามความเห็นแก่ตัวซึ่งผ่านมาพอดี
\"ฉันช่วยคุณไม่ได้หรอก คุณน่ะตัวเปียก อาจจะทำให้เรือฉันเปียกไปด้วย\"

เมื่อความเศร้าลอยเรือผ่านเข้ามา ความรักจึงขอความช่วยเหลืออีกครั้ง แต่ได้รับคำตอบว่า
\"โอ้ความรัก ตอนนี้ฉันกำลังเศร้ามากเลย ฉันต้องการอยู่คนเดียว ขอโทษนะ\"

ความสุขได้ผ่านความรักไปแล้วเหมือนกัน แต่เข้าไม่ได้ยินแม้แต่เสียงร้องเรียกความช่วยเหลือจากความรักเพราะมัวแต่กำลังคุย

ทันใดนั้นมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา \"มานี่ความรัก ฉันจะรับคุณไปเอง\"
ความรักรู้สึกขอบคุณและดีใจเป็นอย่างมาก จนลืมถามว่าใครคือผู้ใจดีผู้นั้น

เมื่อเขามาถึงแผ่นดินที่แห้ง ก็จากกันไปตามทางของแต่ละคน
ความรักนึกขึ้นมาได้ว่า ลืมถามชื่อผู้ที่ช่วยเหลือเขา

ความรักจึงถามความรู้\"ใครเหรอที่เป็นคนช่วยฉัน\"
ความรู้ตอบอย่างภาคภูมิใจในความรอบรู้ของตนเองว่า\"เวลา\"
ความรักถามต่อว่า \"แล้วทำไมเวลาถึงช่วยฉันล่ะ\"
ความรู้จึงตอบว่า\"ก็มีเพียงเวลาเท่านั้น ที่จะเข้าใจว่า ความรักนั้นยิ่งใหญ่แค่ไหน\"

แต่ว่ามีสิ่งหนึ่งที่เราอาจลืมเลือนไป
ขณะที่ความรักกำลังมองหาคนช่วยออกจากเกาะ
ความรักคงยุ่งอยู่กับการมองหาผู้อื่น จนลืมมองมาที่ความเป็นเพื่อนซึ่งเลือกที่อยู่เคียงข้างความรักตั้งแต่แรกแล้ว
เพราะความเคยชินความรักจึงมองไม่เห็นความสำคัญของความเป็นเพื่อน

ในขณะที่ความรักจากไปพร้อมเวลา
ความเป็นเพื่อนรู้สึกดีใจมากที่ความรักปลอดภัย
และแม้จะต้องห่างกัน แต่ความเป็นเพื่อนกลับรู้สึกเป็นสุข
เพราะความเป็นเพื่อนรู้ดีว่า แม้เกาะนี้จะจมลงไปชั่วนิรันดร์
แต่ความเป็นเพื่อน จะยังเป็นอมตะในใจของความรักตลอดไป
แม้จะไม่ยิ่งใหญ่ แต่จะอยู่เคียงข้างความรักเสมอ

.

.

.

.

.

เมื่อความรักใด้เข้ามาอยู่ในเกาะแห่งใหม่ก็พบว่าเกาะนี้ช่างอุดมสมบูรณ์
เสียจริง มีไม้ให้เธอสร้างบ้าน
มีอาหารให้กินและมีทุกอย่างที่เธอต้องการ ไม่นาน
ไม่นานเธอก็หลงรักเกาะนี้ เธอคิดว่าเกาะ คงรักเธอเช่นกัน ทุกวัน
เธอจะเดินไปที่ริมหาดด้วยหัวใจเบิกบานแลัวหันกลับมาตะโกนบอกเกาะ
ว่า"ฉันรักเธอ" แต่เกาะไม่เคยเข้าใจในสิ่งที่เธอพูดหรอก...เกาะอยู่ใน
ฐานะผู้ให้เท่านั้น

แล้ววันหนึ่งความรักก็พบว่าเกาะไม่ใด้ทุกอย่างกับเธอคนเดียวเท่านั้น
ทั้ง ความรวย ความเห็น แก่ตัว ความเศร้า ความสุข
ต่างก็ได้รับสิ่งต่างๆจาก เกาะเหมือนๆกัน
"เกาะนี้ช่างสมบูรณ์เสียจริง"ความรวยรำพึง
"ฉันจะกอบโกยให้มากที่สุด"ความเห็นแก่ตัวคิด
ส่วนความสุขไม่คิดอะไรเลยเขามีความสุขกับสิ่งที่ได้รับไปวันๆ
..และแล้วความเศร้าก็โคจรมาพบความรัก
"เธอมันโง่...สิ่งที่เธอทำไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นหรอก ดูอย่างฉันสิ
ไม่เคยได้ รับความรักจากใคร
เลย"พูดแค่นี้แล้วความเศร้าก็เดินร้องไห้จากไป

ความรักรู้สึกสับสน น่าเสียดายที่เกาะนี้ไม่มีความเข้าใจอาศัยอยู่ด้วย
ไม่เช่นนั้นคงมีใครอธิบาย
สิ่งต่างๆให้ความรักเข้าใจว่าเธอไม่ใช่เจ้าของ เกาะ
และเกาะรักเธอไม่ได้ เธอร้องไห้ มีบางสิ่งเกิดขึ้นกับความรัก เธอได้
ให้กำเนิดความริษยา และความโกรธ สร้างความปั่นป่วนไปทั่วเกาะ
สถานการแย่ขึ้นจนถึงขีดสุด มหันตภัยของ ชาวเกาะก็เกิดขึ้น
"ความเสื่อม"นั่นเอง....
แล้ววันหนึ่งก็มีประกาศไปยังความรู้สึกทั้งหมดว่า เกาะกำลังจะจม

วัฎจักรทั้งหมดก็เวียนอีกครั้ง
ไม่มีใครช่วยความรักขึ้นเรือ.....เงาของใคร
บางคนพายเรือมาแต่ไกล...เวลานั่นเอง "มานี่ความรักฉันจะรับคุณไปเอง"
"ไม่...ฉันไม่ไปแล้ว..ฉันจะตายที่นี่...ทำไมเหตุการณ์นี้ต้องเกิดกับฉันอีก..."
ความรักพูดทั้งน้ำตา
เวลาถอนหายใจ แล้วตอบว่า
"มันเป็นเช่นนี้เอง
ตั้งแต่ก่อนจักรวาลจะเกิดมีเพืยงฉันและความว่างเปล่า เท่านั้น
ฉันอยู่มานาน รู้เห็นทุกอย่าง ฉันบอกเธอไม่ได้หรอกว่าทำไม
แต่...ความรักเอํย เธอไม่เคยสังเกตุเหรอ ว่า ความทุกข์คือเงาของเธอ"
ความรักก้มมองเงาของตัวเองแต่เธอไม่สามารถเห็นอะไร
"ฉันไม่ใช่พระเอกของเรื่องหรอกนะ ฉันมีหน้าที่พาเธอไปส่งยังเกาะที่ใกล้
ใกล้ที่สุดเท่านั้น รีบขึ้นมาเถอะฉันต้องไปช่วยคนอื่นอีกเยอะ"
ความรักจำใจขึ้นเรือจนมาถึงเกาะ
"แล้วเจอกันเมื่อวันนั้นมาถึง" เวลากล่าว
"แต่ฉันไม่อยากเจอคุณอีก"
"พยายามค้นหาต่อไปเถิดเมื่อเธอกลายเป็นความรักที่แท้เมื่อไรเราจะไม่เจอกันอีก"
"ทำไมหละ"
"เพราะรักแท้อยู่เหนือกาลเวลา"

.

.

.

.

.

^__^

อ่านแล้วคิดตามนะ

.

.

ปอลอ..

ไอ้น้องสาว ขอโทษที่วันเน้ไม่ได้กลับบ้านนะ เด๋วพรุงเน้กลับแน่นอน

คิดถึงพ่อแม่อะ

คิดถึงน้องสาว

คิดถึงเพื่อนๆ

เมื่อไรเราจะได้เจอกันอีก..

คิดถึง